„Na początku działalności moja matka była prawdziwym partnerem biznesowym dla mojego ojca”.
J.W. Marriott, Jr.
Alice Sheets Marriott
Alice Sheets Marriott urodziła się 19 października 1907 roku w Salt Lake City w stanie Utah jako córka Alice Taylor i Edwina Spencera Sheetsa. Edwin, prawnik i biskup w lokalnym oddziale Kościoła mormońskiego, zmarł podczas epidemii grypy w 1919 roku, gdy Alice miała zaledwie 12 lat. Podczas gdy jej owdowiała matka utrzymywała gospodarstwo domowe, młoda dziewczyna poświęciła się nauce, wstępując na Uniwersytet Utah w wieku 16 lat.
W trakcie pierwszego roku akademickiego Alice — lub Allie — wpadła w oko wysokiemu, barczystemu J. Willardowi Marriottowi, który był na ostatnim roku studiów. „Jest pewna dziewczyna, którą chciałbym poślubić”, zwierzył się Marriott koledze z roku, gdy zobaczył Alice zdążającą na zajęcia. Po randce zaaranżowanej przez wspólnego przyjaciela spotykali się przez ponad rok, ale zwlekali z zawarciem małżeństwa aż do dnia następującego po ukończeniu przez 19-letnią Alice studiów z wyróżnieniem w czerwcu 1927 roku. Natychmiast po ceremonii nowożeńcy załadowali do Forda Model T pana młodego swoje rzeczy i wyruszyli do Waszyngtonu, gdzie trzy tygodnie wcześniej J. Willard otworzył maleńką budkę z piwem A&W Root Beer.
Rodzinne partnerstwo
Alice początkowo myślała, że nie będzie miała wiele wspólnego z nowym biznesem męża. Jednak wkrótce została wciągnięta w niemal każdy aspekt raczkującej firmy. Zajmowała się prowadzeniem ksiąg rachunkowych, zbieraniem przepisów do menu „Hot Shoppe” oraz dekorowaniem i urządzaniem zwiększającej się liczby firmowych lokalizacji. W miarę rozwoju Hot Shoppes dołączyła do J. Willarda w jego codziennych wizytach w obiektach: „Jeździłam z nim, siedziałam w nocy w samochodzie i czekałam na niego. Spacerowałam i oglądałam, czym zajmują się pracownicy punktów obsługi typu drive-in”.
Mimo że narodziny dwóch synów, J. Willarda Jr. (1932) i Richarda (1939), odciągnęły Alice od codziennych spraw firmy, pozostała ona istotną siłą stojącą za ważnymi decyzjami i wydarzeniami. Jej umiejętność oceny ludzi i analizowania koncepcji biznesowych okazała się nieoceniona w miarę rozwoju i dywersyfikacji firmy. Długa kadencja w zarządzie dała Alice również spojrzenie na rynek, któremu mógł dorównać jedynie sam J. Willard. Gdy jej starszy syn Bill Jr. skierował firmę w stronę branży hotelarskiej w latach 60-tych, miał jej pełne poparcie. W 1972 roku, gdy J. Willard zmagał się z decyzją o przekazaniu roli dyrektora generalnego swojemu synowi, łagodny, ale nienachalny styl Alice pomógł mężowi pogodzić się z przekazaniem pałeczki młodszemu pokoleniu.
Oddana służbie
Oprócz obowiązków służbowych i rodzinnych Alice poświęcała czas wielu instytucjom obywatelskim, charytatywnym i kulturalnym oraz różnym celom. Pełniła kilka ważnych ról w partii republikańskiej. Była między innymi skarbnikiem krajowych konwencji w 1964, 1968 i 1972 roku. Alice była także powiernikiem organizacji John F. Kennedy Center for the Performing Arts i służyła przez dwie dziesięcioletnie kadencje w zarządzie oraz komitetach wykonawczych i finansowych. Była członkiem Krajowej Rady Doradczej ds. Zapalenia Stawów oraz Chorób Mięśniowo-Szkieletowych i Chorób Skóry. Zasiadała też w zarządzie oddziału Metropolitan Washington Arthritis Foundation, zdobywając tu pierwszą nagrodę za całokształt twórczości. Inne organizacje, którym poświęciła czas i talent, to między innymi Narodowa Orkiestra Symfoniczna, Narodowe Towarzystwo Baletowe i Goodwill Industries Guild. Jej osobista filozofia wolontariatu została upamiętniona w ramach inicjatywy Alice S. Marriott Award for Community Service. Jest to wyróżnienie przyznawane corocznie jednostce biznesowej Marriott, która odzwierciedla swoimi działaniami ducha wolontariatu.
Po śmierci męża J. Willarda Marriotta, która nastąpiła w sierpniu 1985 roku, Alice pozostała wdową. Zmarła 17 kwietnia 2000 roku w wieku 92 lat jako matka dwójki dzieci, babcia ośmiu i prababcia dwudziestu trzech wnucząt.